ऑक्टोबर 18 – शास्त्री आणि परोशांपेक्षा श्रेष्ठ नीतिमत्त्व!

“तुमचे नीतिमत्त्व शास्त्री आणि परोशी यांच्या नीतिमत्त्वापेक्षा अधिक नसल्यास, तुम्ही कोणत्याही प्रकारे स्वर्गाच्या राज्यात प्रवेश करणार नाही.” (मत्तय ५:२०)

पर्वतावरील उपदेशात, प्रभू नीतिमत्त्वाबद्दल अनेकदा बोलतो. देवाच्या लेकरांचे नीतिमत्त्व शास्त्री आणि परोशी यांच्या नीतिमत्त्वापेक्षा अधिक असले पाहिजे.

परोशी पाळत असलेले एक प्रकारचे नीतिमत्त्व होते. ते आठवड्यातून दोनदा उपवास करत असत. त्यांच्याकडे असलेल्या सर्व गोष्टींचा दशांश ते देत असत. जेव्हा एका परोशाने प्रार्थनेत आपल्या धार्मिक आचारांचे वर्णन केले, तेव्हा त्याने देवाचे आभार मानले की तो इतर पापी लोकांसारखा नाही, आणि त्याने घोषित केले की तो आठवड्यातून दोनदा उपवास करतो आणि आपल्या सर्व संपत्तीचा दशांश देतो (लूक १८:११–१२).

म्हणून प्रभू आपल्याला शिकवतो की आपले नीतिमत्त्व शास्त्री आणि परोशी यांच्या नीतिमत्त्वापेक्षा श्रेष्ठ असणे आवश्यक आहे. जर त्यांनी आठवड्यातून दोनदा उपवास केला, तर आपण उपवास करण्यास अनिच्छुक असावे का? जर त्यांनी विश्वासूपणे आपला दशांश दिला, तर आपण देणे टाळावे का?

आपल्या देशात असे अनेक प्रामाणिक आणि यथार्थ लोक आहेत ज्यांची प्रामाणिक आणि आदर्श जीवन जगण्याची इच्छा असते. असे ऋषी, तपस्वी, साधू आणि इतरही आहेत जे देवापर्यंत पोहोचण्यासाठी मनापासून प्रयत्न करतात आणि आत्मिक शिस्तीला स्वतःला समर्पित करतात. मग ख्रिस्ती व्यक्तीचे जीवन त्यांच्यापेक्षाही अधिक आदर्श असावयास नको का? म्हणून, खरोखर नीतिमान जीवन जगण्यासाठी स्वतःला प्रभूला समर्पित करा.

एकदा एका ख्रिस्ती माणसाने अभिमानाने सांगितले, “मी कधीही लाच घेत नाही.” हे ऐकणाऱ्या एका ब्राह्मण स्त्रीने उत्तर दिले, “मीसुद्धा लाच घेत नाही. नववर्षाच्या वेळी, आमच्या ऑफिसशी व्यवहार असणाऱ्या एका कंत्राटदाराने येऊन प्रत्येकाला नवीन डायऱ्या वाटल्या. मी त्यालासुद्धा लाचेचाच एक प्रकार मानले, म्हणून मी ती स्वीकारण्यास नकार दिला. पण मी तुम्हाला ती स्वीकारताना पाहिले. मग तुमचे नीतिमत्त्व कुठे आहे?” तो ख्रिस्ती माणूस या प्रश्नाचे उत्तर देऊ शकला नाही.

देवाच्या लेकरांनो, आपले नीतिमत्त्व हे केवळ ओठांनी सांगण्याची गोष्ट असता कामा नये. ते आपल्या दैनंदिन जीवनातील प्रामाणिकपणात दिसले पाहिजे.

देवाच्या एका सेवकाने एकदा सांगितले: “मी पहाटेपर्यंत झोपत असे. पण साधारण पाच वाजता मला मशिदीतून प्रार्थनेची (अजानची) हाक ऐकू यायची. त्याने माझ्या हृदयाला खूप टोचले. आता ते त्यांची प्रार्थना सुरू करण्यापूर्वीच मी उठतो आणि प्रार्थना करतो. माझे नीतिमत्त्व अधिक असावे हे सुनिश्चित करण्याची माझी इच्छा आहे.”

मुस्लिमांमध्ये दिवसातून पाच वेळा प्रार्थना करण्याची पद्धत आहे. देवावरील आपली भक्ती इतरांपेक्षा जास्त असावी या इच्छेने दाविदाने घोषित केले की, तो असत्याचा द्वेष करतो, देवाच्या वचनावर प्रेम करतो आणि देवाच्या नीतिमत्त्वाच्या न्यायांमुळे दिवसातून सात वेळा प्रभूची स्तुती करतो (स्तोत्रसंहिता ११९:१६३–१६४). आपल्यासाठी हे किती मोठे आव्हान आहे!

अधिक मनन करण्यासाठी वचन: “मी मरेपर्यंत माझा प्रामाणिकपणा सोडणार नाही.” (ईयोब २७:५)