जून 13 – तुम्ही प्रार्थना करता तेव्हा!

“परंतु तू जेव्हा प्रार्थना करशील, तेव्हा आपल्या खोलीत जा; दार बंद करून गुप्त ठिकाणी असलेल्या आपल्या पित्याला प्रार्थना कर.” (मत्तय ६:६)

मत्तयाच्या सुवार्तेतील ५, ६ आणि ७ हे अध्याय “डोंगरावरील उपदेश” म्हणून ओळखले जातात. या उपदेशात प्रभू येशूने विजयी ख्रिस्ती जीवनाविषयी २३ वेगवेगळ्या विषयांवर शिकवण दिली. त्यांपैकी उपवास आणि प्रार्थनेवरील शिकवण विशेष महत्त्वाची आहे. प्रभूने शिकवलेली “आदर्श प्रार्थना” देखील येथे आढळते.

येशूच्या काळात अनेक ढोंगी लोक होते. ते निरर्थक पुनरुक्ती आणि लांबलचक भाषणांना महत्त्व देत. लोकांसमोर स्वतःला धार्मिक दाखवण्यासाठी केलेल्या रिकाम्या प्रार्थना सर्वत्र प्रचलित होत्या. यहूदी लोकांना आत्म्याने आणि सत्याने उपासना कशी करावी किंवा योग्य रीतीने प्रार्थना कशी करावी हे खऱ्या अर्थाने माहीत नव्हते.

येशूने त्यांना समजावून सांगितले: “तुमच्या मागण्यांपूर्वीच तुमच्या पित्याला तुमच्या गरजा माहीत आहेत.” (मत्तय ६:८)

तरीसुद्धा प्रार्थना करणे हे आपले कर्तव्य आहे. खचून न जाता सातत्याने प्रार्थना करणे ही देखील आपली जबाबदारी आहे. अशी प्रार्थना अंतःकरणाच्या गाभाऱ्यातून देवाकडे प्रामाणिकपणे उगम पावली पाहिजे.

प्रार्थना ही ख्रिस्ती जीवनातील एक शक्तिशाली आधारस्तंभ आहे. हा स्तंभ दृढ असेल तरच आध्यात्मिक जीवन स्थिर राहते. शिवाय, प्रार्थना ही प्रभूने दिलेली एक महान विशेषाधिकार आहे. प्रार्थनेत आपण आपली सर्व ओझी, अश्रू, चिंता आणि दुःखे प्रभूच्या चरणी ठेवतो. कृतज्ञतेने आपण त्याच्यावरील प्रेम आणि आभार व्यक्त करतो.

प्रार्थना आपला स्वर्गीय पित्याशी थेट संबंध प्रस्थापित करते. होय, प्रार्थनेची वेळ ही खरोखरच स्वर्ग आणि पृथ्वी यांना जोडणारी वेळ आहे.

प्रेषित पौल म्हणतो:

“कशाचीही चिंता करू नका; पण प्रत्येक गोष्टीत प्रार्थना व विनंती करून, उपकारस्तुतीसह आपल्या मागण्या देवाला कळवा. आणि देवाची जी शांती सर्व समजुतींपलीकडे आहे ती ख्रिस्त येशूमध्ये तुमच्या अंतःकरणाचे व विचारांचे रक्षण करील.” (फिलिप्पैकर ४:६-७)

जेव्हा आपण कृतज्ञतेसह आपल्या विनंत्या पित्यापुढे मांडतो, तेव्हा आपल्यामध्ये वास करणारा पवित्र आत्मा आपल्याला सर्व सत्यात मार्गदर्शन करतो (योहान १६:१३).

प्रार्थनेची वेळ ही प्रभू आपले सांत्वन व बळकटीकरण करतो ती वेळ आहे. त्याचा प्रेमळ हात आपले अश्रू पुसतो, आपल्याला स्थिर करतो आणि सामर्थ्य देतो. त्याची उपस्थिती आपल्याला प्रोत्साहन व मदत करते. आध्यात्मिक जीवनातील संरक्षण, सामर्थ्य आणि सहवास हे सर्व प्रार्थनेद्वारेच मिळते.

म्हणूनच राजा दावीद म्हणाला:

“मी पर्वतांकडे डोळे उचलतो; माझी मदत कोठून येईल? माझी मदत परमेश्वराकडून येते, ज्याने आकाश व पृथ्वी निर्माण केली.” (स्तोत्रसंहिता १२१:१-२)