ऑगस्ट 10 – एकाकीपणा आणि दुःख!

“ती रात्र वंध्य ठरो; त्यात आनंदाचा आवाज नसो. ती वर्षातील दिवसांमध्ये गणली जाऊ नये आणि महिन्यांच्या संख्येतही तिची नोंद होऊ नये.” (ईयोब ३:६–७)

सैतानाच्या परीक्षेमुळे नीतिमान ईयोबाला अत्यंत गहन एकाकीपणाचा काळ अनुभवावा लागला. एका दिवसात त्याने आपली सर्व संपत्ती आणि सर्व मुले गमावली. इतकेच नव्हे, तर पत्नीचे सहकार्य, प्रेम आणि सांत्वनही त्याला मिळाले नाही.

उलट ती त्याला म्हणाली: “तू अजूनही आपल्या प्रामाणिकपणाला धरून राहतोस का? देवाला शाप दे आणि मरून जा!” (ईयोब २:९)

हा एकाकीपणा ईयोबाने स्वतः निवडलेला नव्हता. सैतानाने त्याच्यावर लादलेला हा कठीण काळ होता. या एकाकी वाटेवरून चालताना त्याला खोल दुःख सहन करावे लागले. तरीही त्याचा विश्वास अढळ राहिला की एक दिवस परमेश्वर त्याच्या एकाकीपणाचे आनंदात रूपांतर करील. ईयोब म्हणाला: “तो माझी वाट जाणतो; त्याने माझी परीक्षा घेतल्यावर मी सोन्यासारखा बाहेर पडेन.” (ईयोब २३:१०)

परमेश्वर आश्वासन देतो: “तू पाण्यातून जाशील तेव्हा मी तुझ्याबरोबर असेन; नद्यांतून जाशील तेव्हा त्या तुला बुडवणार नाहीत. अग्नीतून चाललास तरी तू जळणार नाहीस.” (यशया ४३:२)

ईयोबाच्या एकाकीपणाचा अंत करण्यासाठी परमेश्वराने स्वतः त्याला दर्शन दिले. नव्या विश्वासाने ईयोब म्हणाला: “मला ठाऊक आहे की माझा उद्धारकर्ता जिवंत आहे… आणि शेवटी मी माझ्या देहात देवाला पाहीन.” (ईयोब १९:२५–२६)

त्या दैवी प्रकटीकरणाने त्याचे जीवन बदलले. देवाची उपस्थिती, आशा आणि सांत्वन यामुळे त्याचा एकाकीपणा नाहीसा झाला. जसा त्याचा विश्वास होता, तसाच जिवंत ख्रिस्त त्याच्या जीवनात हस्तक्षेप करून सैतानाची परीक्षा संपवून त्याला एकाकीपणाच्या वेदनेतून मुक्त केले.

प्रभू म्हणतो: “म्हणून पुत्र जर तुम्हाला मुक्त करील, तर तुम्ही खरोखरच मुक्त व्हाल.” (योहान ८:३६) जसा ईयोबाने एकाकीपणा अनुभवला, तसाच प्रेषित पौलालाही एकांताचे दिवस सहन करावे लागले. विश्वासणाऱ्यांपासून आणि मंडळीपासून दूर, तो रोममध्ये एकटाच तुरुंगात होता. पण त्या एकांतात त्याने अमूल्य धडा शिकला—कोणत्याही परिस्थितीत समाधान मानण्याचा.

प्रिय देवाच्या लेकरांनो, जर तुम्ही आज एकाकीपणातून जात असाल, तर हे लक्षात ठेवा की परमेश्वराने तुम्हाला सोडलेले नाही. तो तुमची वाट जाणतो, प्रत्येक परीक्षेत तुमच्याबरोबर चालतो आणि योग्य वेळी तुमच्या एकाकीपणाचे रूपांतर आपल्या उपस्थितीच्या आनंदात करील.

पुढील मननासाठी वचन: “परंतु प्रभू माझ्या जवळ उभा राहिला आणि त्याने मला सामर्थ्य दिले, जेणेकरून माझ्याद्वारे संदेश पूर्णपणे घोषित व्हावा… आणि मी सिंहाच्या तोंडातून सोडविला गेलो.” (२ तीमथ्य ४:१७)