জুন 03 –যিজন কৃপাময় !

“ঈশ্বৰ আৰু আমাৰ প্ৰভু যীচুক গভীৰভাৱে জনাৰ মাজেদি আপোনালোকলৈ অনুগ্ৰহ আৰু শান্তি বাহুল্যৰূপে হওক.” (২ পিতৰ ১:২)

যদি কোনো পৰিয়ালক আশীৰ্বাদ পাব লাগে, তেন্তে স্বামীৰ পত্নীৰ বিষয়ে সম্পূৰ্ণ জ্ঞান থাকিব লাগিব; আৰু পত্নীৰো স্বামীৰ বিষয়ে সম্পূৰ্ণ জ্ঞান থাকিব লাগে. পত্নীয়ে স্বামীৰ পচন্দ-অপছন্দ, স্বভাৱ আৰু চৰিত্ৰ জানিব লাগিব. ইজনে সিজনৰ প্ৰতি মৰমলগা আচৰণ কৰিব জানিব লাগে.

একেদৰে আপুনি খ্ৰীষ্টৰ ওচৰ চাপিব লাগে আৰু তেওঁৰ অনুগ্ৰহৰ বিষয়ে ভালদৰে বুজিব লাগে; তেওঁৰ কালভাৰী প্ৰেমৰ বিষয়ে; তেওঁৰ দয়া, দয়া আৰু দয়াৰ বিষয়ে.  ঈশ্বৰ আৰু আমাৰ প্ৰভু যীচুৰ জ্ঞানত তোমালোকৰ বাবে অনুগ্ৰহ আৰু শান্তি বৃদ্ধি পাব.

যেতিয়া প্ৰভুৱে মোচি আৰু ইস্ৰায়েলৰ আগত নিজকে প্ৰকাশ কৰিলে, তেতিয়া তেওঁ নিজকে কৃপাময় বুলি প্ৰকাশ কৰিলে. যেতিয়া প্ৰভুৱে ইস্ৰায়েলীসকলক চল্লিশ বছৰ ধৰি নেতৃত্ব দিছিল, তেতিয়া তেওঁ কৃপা কৰি তেওঁলোকক স্বৰ্গদূতৰ খাদ্য মান্না খুৱাইছিল. তেওঁ শিলৰ পৰা জীৱনৰ পানী বৈ দিলে. তেওঁ দিনত মেঘৰ স্তম্ভৰ দৰে আৰু ৰাতি জুইৰ স্তম্ভৰ দৰে তেওঁলোকৰ আগত গৈছিল. তেওঁলোকৰ বস্ত্ৰ পুৰণি নহ’ল; আৰু তেওঁলোকৰ চেণ্ডেল ক্ষয় হোৱা নাছিল.  গোটেই ইস্ৰায়েলত তেওঁলোকৰ কোনোৱেই দুৰ্বল নাছিল.  প্ৰভুৱে তেওঁলোকক গঁড়ৰ দৰে শক্তি দিলে.

ঈশ্বৰ তেওঁৰ কৃপাত অপৰিৱৰ্তিত. অনুগ্ৰহ হ’ল যিজনৰ যোগ্য নহয় তেওঁৰ প্ৰতি দয়া.  কঠিন হৃদয়ৰ, নিষ্ঠুৰ আৰু চোৰৰ ওপৰতো তেওঁ নিজৰ কৃপা ঢালি দিয়ে. তেওঁ তেওঁলোকক অনুতাপ কৰাৰ সুযোগ দিয়ে.

গীতমালা ১৩৬ৰ প্ৰতিটো পদতে দায়ূদে লিখিছে, ‘কিয়নো তেওঁৰ দয়া চিৰকাল থাকে’.  শাস্ত্ৰই কৈছে, “ আমি সকলোৱে তেওঁৰ সেই পূৰ্ণতাৰ পৰা অনুগ্রহৰ ওপৰিও বিনামূলীয়া অনুগ্রহ পালোঁ.  কাৰণ মোচিৰ দ্বাৰা বিধান দিয়া হৈছিল; কিন্তু অনুগ্ৰহ আৰু সত্যতা যীচু খ্ৰীষ্টৰ দ্বাৰাহে আহিল. “(যোহন ১:১৬-১৭).

যেতিয়া মই মোৰ সেৱা আৰম্ভ কৰিছিলো, তেতিয়া মই প্ৰভুৰ এজন জ্যেষ্ঠ সেৱকক সুধিছিলো, “ছাৰ, মই শেষলৈকে প্ৰভুৰ মাজত থাকিব বিচাৰো; নিষ্ঠাৰে আৰু সম্পূৰ্ণ হৃদয়েৰে তেওঁৰ সেৱা কৰক.  তাৰ বাবে মই কি কৰিম?”.

উত্তৰত তেওঁ ক’লে, “ভাই, সদায় প্ৰভুৰ কৃপাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল. যেতিয়া আপুনি প্ৰভুৰ আগত আৰু মানুহৰ আগত নিজকে নম্ৰ কৰিব, তেতিয়া প্ৰভুৱে আপোনাক অনুগ্ৰহৰ ওপৰত অনুগ্ৰহ দিব. সেই অনুগ্ৰহত আপুনি জয়ৰে আপোনাৰ দৌৰ শেষ কৰিব পাৰে.

ঈশ্বৰৰ কৃপা নদীৰ দৰে. নদীখন সদায় তলৰ মূৰৰ ফালে বৈ থাকে.  ই কেতিয়াও ওপৰলৈ বা শিলৰ ওপৰেৰে যাবলৈ চেষ্টা নকৰে.  ঈশ্বৰৰ সন্তান, প্ৰভুৱে অহংকাৰীক বিৰোধিতা কৰে, কিন্তু নম্ৰ লোকক তেওঁ অনুগ্ৰহ দিয়ে

অধিক ধ্যান-ধাৰণাৰ বাবে পদ: “আমি যে সম্পূৰ্ণ শেষ নহলোঁ, এইটোৱে যিহোৱাৰ বিশ্ৱাসযোগ্য নিয়ম; কিয়নো তেওঁৰ কৰুণাময় কাৰ্যৰ শেষ নাই!  তেওঁৰ কৰুণাময় কাৰ্য প্ৰতি প্ৰভাততে নতুন হয়; তোমাৰ বিশ্বস্ততা মহৎ!” (বিলাপ ৩:২২-২৩)