জুলাই 07 – পৰিত্ৰাণৰ ঋতু !

“যাতে ময়ো যেন তোমাৰ মনোনীত লোকসকলৰ উন্নতি দেখা পাওঁ, তোমাৰ জাতিৰ আনন্দত আনন্দিত হওঁ, আৰু তোমাৰ অধিকাৰৰ সৈতে গৌৰৱ কৰিব পাৰোঁ.” (গীতমালা ১০৬:৫).

আমি বাস কৰা এই শেষ দিনবোৰত ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহৰ দিনবোৰ হৈছে তেওঁৰ লোকসকলক লগ কৰিবলৈ আৰু তেওঁলোকক পৰিত্ৰাণ প্ৰদান কৰিবলৈ.  চাওকচোন ৰজা দায়ূদে কেনেকৈ ঈশ্বৰে তেওঁক পৰিত্ৰাণৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰাৰ অনুগ্ৰহৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে.

প্ৰভুৱে এই শেষ দিনবোৰত পূৰ্বতকৈ অধিক ঈশ্বৰৰ দাসক উত্থাপন কৰিছে. পৰিত্ৰাণৰ বাৰ্তা, তেওঁৰ আগমনৰ বাৰ্তা আৰু মুক্তিৰ বাৰ্তা সকলোতে ঘোষণা কৰা হয়. পবিত্ৰ আত্মাৰ পিছৰ বৰষুণ সমগ্ৰ জাতিসমূহৰ ওপৰত ঢালি দিয়া হৈছে.  প্ৰভুৱে অগণন প্ৰাৰ্থনা যোদ্ধাক উত্থাপন কৰি আছে আৰু তেওঁৰ আগমনৰ বাবে তেওঁৰ লোকসকলক প্ৰস্তুত কৰি আছে

প্ৰভু যীচুৱে কৈছিল, “আৰু ৰাজ্যৰ এই শুভবাৰ্ত্তা সকলো জাতিৰ আগত সাক্ষ্য হিচাপে সমগ্ৰ জগতত প্ৰচাৰ কৰা হ’ব, আৰু তেতিয়া শেষ আহিব” (মথি ২৪:১৪).  প্ৰভু দিৱসৰ বাবে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ চিন, হৈছে সুসমাচাৰ প্ৰচাৰৰ দ্ৰুত বিস্তাৰ.

শাস্ত্ৰই কৈছে, “ এই কাৰণতে, মানুহৰ অজ্ঞানতাৰ এনে কালছোৱাক ঈশ্বৰে ক্ষমাৰ চকুৰে চাইছে কিন্তু এতিয়া তেওঁ সকলো ঠাইতে আটাই মানুহক মন-পালটন কৰিবলৈ আজ্ঞা দিছে. “(পাঁচনিৰ কৰ্ম ১৭:৩০).

অতীত আছিল অজ্ঞানৰ যুগ. আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে অজ্ঞানতাৰ বাবে আন্ধাৰত মূৰ্তি পূজা কৰিছিল. প্ৰভুৱে তেওঁলোকৰ প্ৰতি কৃপা কৰিছিল, আৰু আমাৰ দেশৰ মানুহক শুভবাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰিবলৈ বিদেশৰ পৰা মিছনেৰী আনিছিল.

কিন্তু এতিয়া, আমি আমাৰ প্ৰভুৰ বিষয়ে বহুত ভালকৈ জানো. আমি এইটোও জানো যে তেওঁৰ উভতি অহাটো আগতীয়া. গতিকে আহক আমি খ্ৰীষ্টৰ তেজেৰে ধুই পাপৰ ক্ষমাৰ নিশ্চয়তা লাভ কৰোঁ, আৰু যিমান পাৰি আৰু সকলো ধৰণে প্ৰভুৰ সেৱা কৰিবলৈ নিজকে প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ কৰোঁ

এদিনো অপচয় নকৰিব.  মথাউৰিটোৰ ওপৰেৰে যোৱা বানপানীৰ দৰে এই সময়বোৰ কেতিয়াও ঘূৰি নাহে.  একেদৰে আমি জীৱনত নষ্ট কৰা দিনবোৰ আৰু আলসুৱা দিনবোৰ কেতিয়াও ঘূৰাই নাপাম.  এজন ভক্তই শোকত কৈছে, যে আপুনি তিক্ত চকুলো টুকিব, যদি আপুনি অনুকূল সময়ৰ মূল্যৱানতা নাজানে – আপোনাক প্ৰদান কৰা পৰিত্ৰাণৰ সময়.

শাস্ত্ৰই কৈছে, “তেনেহলে এনে এক মহৎ পৰিত্ৰাণ অগ্রাহ্য কৰিলে আমি কেনেকৈ ৰক্ষা পাব পাৰোঁ? এই উদ্ধাৰৰ কথা প্ৰথমে প্ৰভুৰ দ্বাৰাই ঘোষণা কৰা হৈছিল আৰু যি সকলে শুনিলে, তেওঁলোকে আমাৰ ওচৰত সেই উদ্ধাৰৰ সত্যতা প্রমাণ কৰিলে.”(ইব্ৰী ২:৩)

ঈশ্বৰৰ সন্তানসকল, আজি আপুনি নিজকে নম্ৰ কৰি পৰিত্ৰাণ পাবলৈ আৰু বহু লোকক প্ৰভুৰ ওচৰলৈ অনাৰ বাবে এজন সেৱক হ’বলৈ নিজকে প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ কৰিবনে? প্ৰভুৰ বাবে আত্মা লাভ কৰিবনে? খালী হাতেৰে নহয়, হাজাৰ হাজাৰ আত্মাৰে স্বৰ্গলৈ যোৱাৰ দৃঢ় প্ৰতিশ্ৰুতি দিবনে

অধিক ধ্যান-ধাৰণৰ বাবে পদ: “কিয়নো তেওঁ কৈছে, “মই গ্ৰাহ্য-কালত তোমাৰ প্ৰাৰ্থনা শুনিলো; আৰু পৰিত্ৰাণৰ দিনা তোমাৰ উপকাৰ কৰিলোঁ.” চাওক, এতিয়া পৰমগ্ৰাহ্য কাল; এতিয়াই পৰিত্রাণৰ দিন৷” (২ কৰিন্থীয়া ৬:২)