ਜਨਵਰੀ 03 – হেৰাই যোৱা পৰিত্ৰাণ !

“তোমাৰ পৰিত্ৰাণৰ আনন্দ মোক পুনৰায় দান কৰা; তোমাৰ উদাৰ আত্মা দি মোক ধৰি ৰাখা.” (গীতমালা ৫১:১২).

এইটোৱেই হৈছে দায়ূদৰ পৰিত্ৰাণৰ আনন্দ পুনৰ ঘূৰাই অনাৰ বাবে কৰা উগ্ৰ প্ৰাৰ্থনা, যিটো তেওঁ হেৰুৱাইছিল. দায়ূদে বিবেচনা কৰিলে যে তেওঁ কেনেকৈ পৰিত্ৰাণৰ আনন্দ ঘূৰাই পাব পাৰে. পুৰণি নিয়মত স্পষ্টকৈ উল্লেখ কৰা হৈছে যে যি মানুহে পাপ কৰিছে, তেওঁ হয় ছাগলীৰ পোৱালি, নহয় পোৱালি বা কপৌৰ পোৱালি বলি দিব লাগে. শাস্ত্ৰত কৈছে যে তেজ নচলিলে পাপৰ ক্ষমা নাই.

যেতিয়া কোনো মানুহে পাপ কৰে, তেতিয়া তেওঁ বলিদানৰ স্থানলৈ ছাগলীৰ পোৱালি এটা নিজৰ নৈবেদ্য হিচাপে লৈ আহিব. তেওঁ পাপবলিৰ মূৰত হাত ৰাখি তাৰ ওপৰত নিজৰ সকলো পাপ ৰাখিব. তাৰ পাছত পাপবলি বেদীত বলি দিয়া হব. তাৰ পাছত পুৰোহিতে তাৰ কিছু তেজ লৈ পাপ কৰাজনৰ ওপৰত ছটিয়াই দিব. আৰু তেওঁৰ পাপ ক্ষমা কৰা হয়. এইটোৱেই আছিল প্ৰভুৰ বিধান আৰু আজ্ঞা. কিন্তু দায়ূদৰ চকুৱে (যিজনে পাপ কৰিছিল), এটা বলিদানলৈ চালে যিটো এই বেদীৰ সিপাৰে আছিল য’ত মেৰ পোৱালিটোক বলি দিয়া হৈছিল. সেইটোৱেই আছিল কালভাৰীত ক্ৰুচত প্ৰভু যীচুৰ মহান বলিদান. তেওঁ ছাগলীৰ পোৱালি, পোৱালি বা কপৌৰ বলিদানৰ কথা ভাবিলে, কিন্তু প্ৰভুক ক’লে, “কিয়নো তুমি বলিদান বিচৰা নাই, নহ’লে মই দিম; হোম-বলিত তোমালোকে আনন্দিত নহয়”. এইটো সঁচাকৈয়ে ডেভিদৰ এক আচৰিত মন্তব্য!

‘ঈশ্বৰৰ নিজৰ হৃদয়ৰ দৰে মানুহ’ হিচাপে সাক্ষ্য লাভ কৰা আৰু প্ৰভুৰ লগত চলি থকা দায়ূদে এটা সত্য স্পষ্টকৈ বুজি পাইছিল. আৰু সেয়া হ’ল: “ঈশ্বৰৰ বলিদানবোৰ হৈছে ভগ্ন আত্মা, ভগ্ন আৰু অনুশোচনা কৰা হৃদয় – আৰু ঈশ্বৰে সেইবোৰ কেতিয়াও তুচ্ছজ্ঞান নকৰে”.

প্ৰভুৱে পশুৰ বলিদানতকৈ, ভগ্ন আৰু অনুশোচনা কৰা হৃদয়েৰে তেওঁৰ সান্নিধ্যলৈ অহা এজন পাপীক বিচাৰিব.

পৰিত্ৰাণ ইমানেই অতি মূল্যৱান. প্ৰভুৱে আমাৰ বাবে এনে বহুমূলীয়া পৰিত্ৰাণ ক্ৰয় কৰিলে, তেওঁৰ বহুমূলীয়া তেজৰ দ্বাৰা. স্বৰ্গীয় প্ৰভুৰ এই মহান বলিদানৰ দ্বাৰাই আমি পৰিত্ৰাণ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হওঁ.

ঈশ্বৰৰ সন্তানসকল, এই বহুমূলীয়া পৰিত্ৰাণৰ গুৰুত্ব আপোনালোকে উপলব্ধি কৰা উচিত. আপুনি হৃদয়ৰ শান্তি আৰু আনন্দৰ বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰে, যিটো আপুনি পৰিত্ৰাণৰ বাবে লাভ কৰে.

অধিক ধ্যান-ধাৰণৰ বাবে পদ: “এতেকে, হে ভাই সকল, ঈশ্বৰৰ সকলো দয়াৰ দ্বাৰাই মই আপোনালোকক এই মিনতি কৰোঁ যে, আপোনালোকে নিজ নিজ শৰীৰক ঈশ্বৰৰ গ্ৰহণীয়, জীৱিত, আৰু পবিত্ৰ বলি স্বৰূপে উৎসৰ্গ কৰক; এয়েই আপোনালোকৰ যুক্তিসঙ্গত আৰাধনা. ” (ৰোমীয়া ১২:১).