ऑगस्ट 13 – प्रभूला संतोष द्या!

“हे माझ्या देवा, तुझी इच्छा पूर्ण करण्यात मला आनंद आहे; तुझा नियम माझ्या अंतःकरणात आहे.” (स्तोत्र ४०:८)

सर्वप्रथम, तुमच्या अंतःकरणात प्रभूला संतोष देण्याची प्रामाणिक इच्छा असली पाहिजे. ती इच्छा नसल्यास, तुम्ही केवळ नावालाच ख्रिस्ती राहाल; पण ख्रिस्ताबरोबरच्या जीवनाचा खरा अनुभव तुम्हाला मिळणार नाही.

प्रभूवरील प्रेमच आपल्याला त्याला संतोष देण्यासाठी प्रेरित करते. हे प्रेम आपल्यामध्ये त्याच्याबरोबर हातात हात घालून चालण्याची उत्कट इच्छा निर्माण करते. आपण प्रभूबरोबर जवळीक साधून त्याला संतोष देण्याचा प्रयत्न करतो तेव्हा तोही आनंदाने आपल्याकडे पाहतो आणि म्हणतो, “तू मला अत्यंत प्रिय आहेस,” आणि “माझ्या प्रिये, तू सुंदर आहेस.”

साधू सुंदरसिंह हे प्रभूबरोबर घनिष्ठ सहवासात चालणारे आणि आपले संपूर्ण जीवन त्याला समर्पित करणारे महान देवपुरुष होते. एकदा एका तरुण राजपुत्राने त्यांना आपल्या राजवाड्यात आमंत्रित केले. त्या राजपुत्राला ख्रिस्ती विश्वास आणि आध्यात्मिक जीवनाबद्दल विशेष रस होता.

त्याने कबूल केले, “मला येशू ख्रिस्ताकडून असंख्य आशीर्वाद मिळाले आहेत. पण मी त्याची उघडपणे साक्ष देण्यास घाबरतो. तसे केल्यास माझे लोक मला नाकारतील आणि माझा राजघराण्याचा वारसाही गमवावा लागेल.”

साधू सुंदरसिंह प्रेमाने म्हणाले, “या पृथ्वीवरील तुमचे जीवन थोड्या काळासाठी आहे; पण स्वर्गातील जीवन अनंतकाळचे आहे. या जगातील राज्ये नष्ट होतील; पण देवाचे राज्य कधीही संपणार नाही. जर तुम्ही पृथ्वीवरील जीवनात ख्रिस्ताबरोबर हातात हात घालून चाललात, तर तो तुम्हाला आपल्या गौरवशाली स्वर्गीय राज्यात नेईल आणि सदैव तुमच्याबरोबर राहील. म्हणून ‘प्रथम देवाचे राज्य आणि त्याचे नीतिमत्त्व शोधा.’” (मत्तय ६:३३)

ख्रिस्ती जीवनातील सर्वोच्च अनुभवांपैकी एक म्हणजे—तुम्ही देवामध्ये आनंद मानता आणि देव तुमच्यामध्ये आनंद मानतो. जेव्हा हा अनुभव तुमचा होतो, तेव्हा पवित्र शास्त्रातील प्रत्येक वचन तुम्हाला “मधापेक्षाही गोड” वाटू लागते. (स्तोत्र १९:१०)

स्तोत्रकर्ता म्हणतो: “त्याचा आनंद परमेश्वराच्या नियमात असतो आणि तो दिवस-रात्र त्याच्या नियमाचे मनन करतो.” (स्तोत्र १:२)

प्रभूला संतोष देण्याचा निर्धार केलेल्या दावीदाने अशी प्रार्थना केली: “मला समज दे, म्हणजे मी तुझा नियम पाळीन; होय, मी तो संपूर्ण अंतःकरणाने पाळीन. तुझ्या आज्ञांच्या मार्गात मला चालव, कारण त्यातच मला आनंद आहे.” (स्तोत्र ११९:३४–३५)

प्रिय देवाच्या लेकरांनो, जेव्हा तुमचे अंतःकरण प्रभूला संतोष देण्यासाठी समर्पित होते, तेव्हा त्याच्या लोकांबरोबर एकत्र येणे आणि त्याच्या मंदिरात उपासना करणे हे केवळ कर्तव्य राहत नाही, तर ते तुमच्या जीवनातील खरा आनंद बनते. म्हणून प्रभूवर प्रेम करा, आत्म्याने आणि सत्याने त्याची उपासना करा आणि त्याच्या सान्निध्यात आनंदित व्हा.

पुढील मननासाठी वचन: “आमच्या देव परमेश्वराचे सौंदर्य आमच्यावर असो; आमच्या हातांच्या कार्याला यश दे; होय, आमच्या हातांच्या कार्याला स्थिर कर.” (स्तोत्र ९०:१७)