মার্চ 22 – স্বৰ্গৰ ফালে চাওক!

“তেতিয়া যিহোৱাই অব্ৰামক বাহিৰলৈ নি ক’লে, “তুমি আকাশৰ ফালে চোৱা আৰু যদি পাৰা তৰাবোৰ গণনা কৰা।” তেওঁ আকৌ অব্ৰামক ক’লে, “এইদৰে তোমাৰ বংশও হ’ব।” (আদিপুস্তক ১৫: ৫)৷

ঈশ্বৰৰ সাধুসকলে স্বৰ্গৰ ফালে চায় আৰু স্বৰ্গ, তেওঁৰ চিৰন্তন ৰাজ্য আৰু তেওঁৰ স্বৰ্গীয় মহিমাৰ বাহিৰত ঈশ্বৰক চায়।  তেওঁলোকৰ নাম স্বৰ্গৰ জীৱন গ্ৰন্থত লিখা হৈছে।  ঈশ্বৰ পিতৃ তেওঁৰ সিংহাসনত আছে।  আৰু আমাৰ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্ট তেওঁৰ সোঁ হাতত বহি আছে।  আমাৰ বাবে কিছুমান চিৰন্তন উত্তৰাধিকাৰ আছে।  কিন্তু এই পৃথিৱীৰ মানুহে কেৱল বৰ্তমানৰ পৃথিৱীক মনত ৰাখি জীয়াই থাকে আৰু মৰে।

এসময়ত এজন লৰা আছিল যিয়ে তেওঁৰ ঘৰৰ চাদৰ পৰা চিলা উৰুৱাই আছিল। চাদৰ বাবে কোনো পেৰাপেট দেৱাল নাছিল।  যদিও সেই লৰা চকু চিলাটোৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণৰূপে স্থিৰ হৈ আছিল, তেওঁ ভৱনটোৰ এটা ফালে থকা গভীৰ কুঁৱাটোৰ বিষয়ে সম্পূৰ্ণৰূপে অজ্ঞ আছিল।  একেধৰণে, মানুহে পৃথিৱী আৰু সাংসাৰিক বিষয়বোৰৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ মনোযোগ দিয়ে আৰু প্ৰকৃততে গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়বোৰৰ বিষয়ে পাহৰি যায়।  আৰু সেই কাৰণে তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ শান্তি, ঈশ্বৰৰ আশীৰ্ব্বাদ আৰু চিৰন্তন জীৱনহে হেৰুৱায় আৰু অন্তহীন গাঁতলৈ আঁতৰি যায়।

যেতিয়া অব্ৰাহামে স্বৰ্গলৈ চালে, তেতিয়া তেওঁ নিজৰ শাৰীৰিক চকুৰে আকাশত লাখ লাখ তৰা দেখিবলৈ সক্ষম হৈছিল।  আৰু পিছলৈ যেতিয়া প্ৰভুয়ে প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল যে তেওঁৰ বংশধৰসকল ওলাব, তেতিয়া তেওঁ এইটো বিশ্বাস কৰিছিল।  আৰু যেতিয়া তেওঁ হাজাৰ হাজাৰ শিশুক চাবলৈ সক্ষম হৈছিল।  তেনেদৰে তেওঁ বহুতো জনজাতি আৰু জাতিৰ পৰা ঈশ্বৰে তেওঁক দিয়া লাখ লাখ বংশধৰক দেখিবলৈ সক্ষম হৈছিল আৰু ঈশ্বৰৰ প্ৰশংসা কৰিছিল।

তেওঁ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্টক তেওঁৰ নিজৰ বংশৰ বংশধৰ হিচাপে ৰাতিপুৱাৰ তাৰকা আৰু সকলোৰে ভিতৰত উজ্জ্বল তৰা হিচাপে চাবলৈ সক্ষম হৈছিল।  তেওঁ তেওঁক আৰু তেওঁৰ বংশধৰসকলক স্বৰ্গত অনন্তকালৰ বাবে প্ৰভুৰ সেৱা কৰা দেখিবলৈ সক্ষম হৈছিল।  শাস্ত্ৰত এইদৰে কোৱা হৈছে: “ভৱিষ্যত বংশধৰসকলে তেওঁৰ সেৱা কৰিব; ভাবীবংশৰ লোকসকলৰ ওচৰত যিহোৱাৰ বিষয়ে কোৱা হ’ব।” (গীতমালা ২২: ৩০)৷

ঈশ্বৰৰ সন্তান, তুমি অব্ৰাহামৰ সন্তান, বিশ্বাসৰ বংশধৰ আৰু প্ৰভুৰ প্ৰকৃত উপাসক।  অব্ৰাহামৰ দ্বাৰা আপুনিও সেই মহান আশীৰ্ব্বাদৰ অংশীদাৰ।  সেয়েহে, আপোনাৰ বিশ্বাসৰ চকুৰে স্বৰ্গলৈ চাওক।  গীতমালা ৰচোঁতা দায়ূদে এইদৰে কৈছে: “মই পৰ্ব্বতবোৰৰ ফালে মোৰ চকু তুলি কওঁ, ক’ৰ পৰা মোৰ সহায় আহিব?  যি জনাই আকাশ-মণ্ডল আৰু পৃথিৱী সৃষ্টি কৰিলে, সেই যিহোৱাৰ পৰা মোৰ সহায় আহিব।” (গীতমালা ১২১: ১- ২)৷

অধিক ধ্যানৰ বাবে পদ: “যীচুৱে এইবোৰ কথা কোৱাৰ পাছত, স্বৰ্গলৈ চকু তুলি ক’লে, “হে পিতৃ, এতিয়া সময় হৈছে; তোমাৰ পুত্ৰক মহিমান্বিত কৰা, যাতে তোমাৰ পুত্ৰয়ো তোমাক মহিমান্বিত কৰিব পাৰে; যি দৰে সকলোকে অনন্ত জীৱন দিবলৈ তুমি সকলো মানুহৰ ওপৰত তোমাৰ পুত্ৰক অধিকাৰ কৰিবলৈ দিলা।(যোহন ১৭: ১- ২)।