ফেব্রুয়ারী 15 – শিক্ষকৰ জৰিয়তে!

“যিহোৱাই প্রত্যেক নিৰূপিত দণ্ড তেওঁলোকৰ ওপৰত পেলাব, তেওঁ তেওঁলোকৰ সৈতে খঞ্জৰী আৰু বীণাৰে যুদ্ধ আৰু বিবাদ কৰিব,”(যিচয়া ৩০: ২০)

পুৰণি নিয়মৰ সময়ত ঈশ্বৰে পুৰোহিত, নবী আৰু ৰজাসকলৰ জৰিয়তে কথা পাতিছিল।  আৰু নতুন নিয়মৰ সময়ত, আমাৰ ওচৰত পাঁচনি, নবী, প্ৰচাৰক, যাজক আৰু শিক্ষক আছে।  আৰু প্ৰভুৱে আপোনাক পৰামৰ্শ দিয়ে, আপোনাক উপদেশ দিয়ে আৰু সেইবোৰৰ জৰিয়তে আপোনাক শিকায়।  আৰু আপোনাক আপুনি খোজ কাঢ়িব লগা ধৰণটো দেখুৱায়।

বহু বছৰ আগতে, মোৰ দেউতা – ব্ৰো চেম জেবাদুৰাই, দক্ষিণ কোৰিয়াৰ যাজক পল য়ংগি চোৰ দ্বাৰা পৰিচালিত গীৰ্জালৈ গৈছিল।  তাত, সেই যাজকে কোৱা প্ৰতিটো শব্দ মোৰ দেউতাকৰ বাবে যথেষ্ট লাভজনক বুলি প্ৰমাণিত হৈছিল।  তেতিয়াই প্ৰভুৱে মোৰ দেউতাকৰ হৃদয়ত ভাৰতত পুনৰুজ্জীৱিত হোৱাৰ বাবে কথা পাতিছিল, যিটো তেওঁ কোৰিয়াত প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল।  ভগৱানে তেওঁৰ সৈতে কথা পাতিছিল যে ভাৰতত প্ৰাৰ্থনা যোদ্ধাসকলৰ এটা মহান সৈন্য গঢ়ি তুলিব লাগে।  তেওঁ তেওঁৰ ইচ্ছাপ্ৰকাশ কৰিছিল যে ভাৰতত প্ৰভুৰ প্ৰশংসা আৰু উপাসনা কৰিবলৈ বহুসংখ্যক লোক ডাঙৰ দীঘল হ’ব।

সেয়েহে, ভাৰতলৈ উভতি অহাৰ লগে লগে, ভগৱানে তেওঁক থিৰুপাথুৰ উপবাস শিবিৰ আৰম্ভ কৰাৰ অনুগ্ৰহ প্ৰদান কৰিছিল।  ঈশ্বৰে হৃদয়ৰ একতা প্ৰদান কৰিছিল আৰু ব্ৰো মোহন চি লাজাৰ আৰু ব্ৰো থুধি শংকৰক এই মন্ত্ৰালয়ত হাত মিলাবলৈ ডাঙৰ কৰিছিল।

মোৰ দেউতাকৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰা বহুতে তেওঁক সুধিছিল যে তেওঁ কেনেকৈ শ শ আধ্যাত্মিক কিতাপ ৰচনা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।  আৰু তেওঁ এইদৰে কৈছিল: ‘প্ৰভুয়ে মোৰ সৈতে যি কথা কয়, মই উপদেশৰ জৰিয়তে গীৰ্জাৰ সৈতে ভাগ বতৰা কৰোঁ।  আৰু মই যি প্ৰচাৰ কৰোঁ, মই ইয়াক লিখিতভাৱে ৰাখিছিলো, আৰু সেইবোৰ কিতাপৰ ৰূপত উলিয়াই আনিছিলো।  সেই কিতাপবোৰৰ জৰিয়তে প্ৰভুয়ে হাজাৰ হাজাৰ লোকৰ সৈতে কথা পাতিছে।”

ঈশ্বৰৰ আগন্তুক সেৱক হওঁক বা ঈশ্বৰৰ এজন প্ৰতিষ্ঠিত মন্ত্ৰী হওঁক – ঈশ্বৰে তেওঁলোকৰ যিকোনো এটাৰ জৰিয়তে আপোনাৰ সৈতে কথা পাতিব পাৰে।  তেওঁ আপোনাৰ সৈতে কথা পাতিব পাৰে, আনকি ঈশ্বৰৰ সেৱকৰ দ্বাৰাও, গাওঁৰ পৰিচৰ্য্যাত জড়িত হৈ।  যেতিয়াই আপুনি গীৰ্জালৈ যায়, আপুনি কোনো আকাংক্ষা অবিহনে তালৈ যাব নালাগে, কিন্তু আপোনাৰ হৃদয়ত স্পষ্ট আকাংক্ষাৰে যে প্ৰভুয়ে আপোনাৰ সৈতে কথা পাতিব লাগে।  লগতে, আপুনি প্ৰাৰ্থনা কৰা উচিত আৰু আশা কৰা উচিত যে প্ৰভুয়ে সেইদিনা আপোনাৰ যাজকক শক্তিৰে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।

ঈশ্বৰৰ সন্তান, যেতিয়া প্ৰভুয়ে যাজক বা শিক্ষকৰ জৰিয়তে আপোনাৰ সৈতে কথা কয়, অনুগ্ৰহ কৰি ইয়াক সম্পূৰ্ণৰূপে মনোযোগ দিয়ক।  ইয়াক কেৱল আপোনাৰ বাবে দিয়া ব্যক্তিগত বাৰ্তা হিচাপে বিবেচনা কৰক।  তেতিয়া এই শব্দবোৰ আপোনাৰ বাবে এক ডাঙৰ সান্ত্বনা, উৎসাহ আৰু আশীৰ্ব্বাদ হ’ব।

অধিক ধ্যানৰ বাবে পদ: “কোনো কোনো জনৰ দস্তুৰ মতে আমি গোট হৈ সমৱেত হোৱাৰ অভ্যাস ত্যাগ নকৰোঁ আহক; কিয়নো দিন যিমান ওচৰ হৈ আহিছে, সিমানে অধিককৈ পৰস্পৰে পৰস্পৰক উদগাওহক।”(ইব্ৰী ১০: ২৫)।