নৱেম্বৰ 18 – ঘৃণা কৰা মন !

“দুই মনৰ লোকক মই ঘিণ কৰোঁ; কিন্তু তোমাৰ ব্যৱস্থাক মই ভাল পাওঁ।” (গীতমালা ১১৯:১১৩)।

সকলো কৰ্মৰ উৎপত্তি চিন্তা ক্ষেত্ৰৰ পৰাই হয়। মানুহে চিন্তা কৰে, কথা কয় আৰু তাৰ পিছত কাম কৰে। যেতিয়া চিন্তাবোৰ পবিত্ৰ হ’ব তেতিয়া কৰ্মবোৰ পবিত্ৰ হ’ব। যদি মানুহৰ চিন্তাত স্পষ্টতা আৰু প্ৰজ্ঞা থাকে তেন্তে তেওঁৰ জীৱনটো সুখদায়ক হ’ব।

চিন্তাৰ উৎপত্তি ক’ৰ পৰা হয় সেই প্ৰশ্নটোৰ সন্দৰ্ভত মানুহৰ মতামত বিভক্ত। কোনোৱে কয় মনৰ পৰা; আন কিছুমানে কয় যে ই হৃদয়ৰ পৰা; আৰু আন কিছুমানে কয় যে ইয়াৰ উৎপত্তি বুদ্ধিৰ পৰা হৈছে। আৰু ইয়াৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে কোনেও স্পষ্ট আৰু নিখুঁতভাৱে ক’ব পৰা নাই। কিন্তু এই চিন্তাবোৰে মানুহক কথা ক’বলৈ বা কাম কৰিবলৈ বাধ্য কৰে (ইয়োব ২০:২)।

এজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ চিন্তাধাৰাক নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিব পাৰিব লাগে। চিন্তাবোৰ মনৰ শিপা হিচাপে। শিপা সুস্থ হ’লেহে গছজোপা ফুলি উঠিব। আজি মানুহে বেয়া কামৰ প্ৰতি প্ৰৱল, মূলতঃ তেওঁলোকৰ অসাৰ চিন্তাৰ বাবে (গীতমালা ২:১)। আৰু তেওঁলোকৰ ব্যভিচাৰী চিন্তাৰ কাৰণে তেওঁলোকে প্ৰভুৰ পৰা আৰু জীৱনৰ পথৰ পৰা আঁতৰি যায় (হিতোপদেশ ৫:৬)।

এদিন দায়ূদে নিজৰ হৃদয়ত অসাৰ চিন্তাক ঘৃণা কৰিবলৈ আৰু ঈশ্বৰৰ বাক্যক প্ৰেম কৰিবলৈ সংকল্প ল’লে (গীতমালা ১১৯:১১৩)। ইয়াত আমি দায়ূদৰ দুটা গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতিশ্ৰুতি দেখিবলৈ পাওঁ: অসাৰ চিন্তাক ঘৃণা কৰা; আৰু প্ৰভুৰ বিধানক প্ৰেম কৰিবলৈ। অসাৰ চিন্তাৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ তেওঁ নিজেই প্ৰভুৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছিল। তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, “ হে ঈশ্বৰ, মোৰ বুজ বিচাৰ লোৱা আৰু মোৰ অন্তঃকৰণ জানা; মোক পৰীক্ষা কৰি চোৱা আৰু মোৰ সঙ্কল্পবোৰ জানা;”(গীতমালা ১৩৯:২৩)। প্ৰভু যীচুৱে ফৰীচী আৰু চদ্দুকীসকলৰ চিন্তাকে ধৰি সকলো মানুহৰ চিন্তা জানিছিল (মথি ১২:২৫)। যিহেতু তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ কথাৰ প্ৰতি সচেতন নাছিল, কিন্তু কেৱল মানুহৰ কথাৰ প্ৰতিহে মনত ৰাখিছিল, সেয়েহে প্ৰভুৱে তেওঁলোকক উপদেশ দিছিল (মথি ১৬:২৩)।

যেতিয়াই আপোনাৰ হৃদয়ত দুষ্ট চিন্তাৰ সৃষ্টি হয়, তেতিয়াই পবিত্ৰ আত্মাই সেইবোৰক বাধা দিয়ে আৰু স্বৰ্গীয় চিন্তা আনে। শাস্ত্ৰই কৈছে, “কাৰণ মাংসৰ ভাব হ’ল মৃত্যু; কিন্তু আত্মাৰ ভাব হৈছে জীৱন আৰু শান্তি, যিয়েই নহওক, আপোনালোক মাংসৰ বশত নহয় কিন্তু আত্মাৰ বশতহে আছে, আৰু সেয়াই যদি সত্য হয়, তেনেহলে ঈশ্বৰৰ আত্মা আপোনালোকৰ অন্তৰত বাস কৰে। কিন্তু যি জনত খ্ৰীষ্টৰ আত্মা নাই, তেওঁ খ্ৰীষ্টৰ নহয়(ৰোমীয়া ৮:৬-৯)।

দায়ূদে জানিব পাৰিলে যে অসাৰ চিন্তাক ঘৃণা কৰাৰ চাবিকাঠি হৈছে ঈশ্বৰৰ বাক্যক প্ৰেম কৰা। শাস্ত্ৰ পঢ়া; শাস্ত্ৰৰ ওপৰত ধ্যান কৰা; আৰু তেওঁৰ বাক্য অনুসৰি আপোনাৰ জীৱন প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে, অসাৰ চিন্তাবোৰ আঁতৰোৱাত সহায় হ’ব। সকলো শাস্ত্ৰ পবিত্ৰ আত্মাৰ দ্বাৰা অনুগ্ৰহ কৰি আমাক দিয়া হৈছে; আৰু তেওঁলোকে জীৱন আৰু আত্মা দিয়ে। যেতিয়া আমি বাইবেলৰ পদবোৰৰ ওপৰত ধ্যান কৰো, “তাতে সকলো বুদ্ধিতকৈ উত্তম, যি ঈশ্বৰৰ শান্তি, সেয়ে খ্ৰীষ্ট যীচুত আপোনালোকৰ হৃদয় আৰু ভাবনাক পহৰা দিব।” (ফিলিপীয়া ৪:৭)।

অধিক ধ্যান-ধাৰণৰ বাবে পদ: “প্ৰতিজনে নিজৰ বিষয়ে নহয়, কিন্তু অানৰ বিষয়ে ভাবক।  খ্ৰীষ্ট যীচুত যি ভাব, সেয়ে আপোনালোকৰ হওক” (ফিলিপীয়া ২:৪-৫)।