মে 03 – অনুগ্ৰহ আৰু দয়া !

“অত্যন্ত ক্রোধত, মই ক্ষন্তেকৰ বাবে তোমালোকৰ পৰা মোৰ মুখ লুকুৱাইছিলোঁ; কিন্তু অনন্তকলীয়া বিশ্বাসযোগ্য চুক্তিৰে মই তোমালোকক দয়া কৰিম,” তোমালোকক উদ্ধাৰ কৰা যিহোৱাই কৈছে,” (যিচয়া ৫৪:৮).

শাস্ত্ৰখন প্ৰতিজ্ঞাৰে ভৰি আছে. ঈশ্বৰে আমাৰ হাতত ধৰি মৰমেৰে এইদৰে আশ্বাস দিয়ে: “মই তোমাক সহায় কৰিম. মই তোমাৰ মহাশক্তি আৰু ঢাল হ’ম. মই তোমাক কেতিয়াও এৰি নাযাওঁ আৰু তোমাক এৰি নাযাওঁ. মই তোমাৰ প্ৰতি চিৰন্তন দয়াৰে দয়া কৰিম”.

“যদিও পৰ্ব্বতবোৰ ধ্বংস হ’ব, আৰু পাহাৰবোৰ কঁপিব; তথাপিও তোমালোকৰ পৰা মোৰ বিশ্বাসযোগ্য চুক্তি আঁতৰি নাযাব, বা মোৰ শান্তিৰ চুক্তি লৰচৰ নহব, যি জনে তোমালোকক অনুগ্ৰহ কৰে সেই যিহোৱাই কৈছে.” (যিচয়া ৫৪:১০). এই পদত প্ৰভুৱে কেতিয়াও বিদায় নোহোৱা অনুগ্ৰহৰ কথা কৈছে. প্ৰভুৱে কাক এনে অনুগ্ৰহ প্ৰদান কৰিব?

প্ৰথমতে, যিসকলে তেওঁৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ আস্থা ৰাখি তেওঁক অনুসৰণ কৰিছে, তেওঁলোকক তেওঁ এই কৃপা প্ৰদান কৰে. শাস্ত্ৰই কৈছে, “দুষ্টলোকৰ যাতনা অধিক; কিন্তু যিজনে যিহোৱাত নির্ভৰ কৰে, যিহোৱাৰ অসীম দয়াই তেওঁক আৱৰি ৰাখে.” (গীতমালা ৩২:১০). দায়ূদে সৰুৰে পৰাই ঈশ্বৰৰ দয়াৰ অনুভৱ কৰিছিল. সেইবাবেই তেওঁ প্ৰভুৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছিল আৰু প্ৰভুৰ ওপৰত নিজৰ সমগ্ৰ ভৰসা ৰাখিছিল. তেওঁৰ ভৰসা প্ৰভুৰ ওপৰত আছিল : যেতিয়া গৰ্জন কৰা সিংহবোৰে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে উঠি আহিল; যেতিয়া ভালুকবোৰে গুৰগুৰাই আছিল; যেতিয়া গলিয়াথে তিৰস্কাৰ কৰিছিল; আৰু যেতিয়া তেওঁক চৌলে চিকাৰ কৰিছিল. সেইবাবেই প্ৰভুৰ দয়াই সদায় দায়ূদক আগুৰি ধৰিছিল.

দায়ূদে কৈছে: “ কিয়নো, হে প্ৰভু যিহোৱা, তুমি মোৰ আশা; সৰু কালৰে পৰা তুমি মোৰ বিশ্বাসভূমি.”(গীতমালা ৭১:৫). আপুনি কেৱল প্ৰভুৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব লাগে. যিসকলে প্ৰভুৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰে, তেওঁলোকে কেতিয়াও লাজ নাপাব. যদি আপুনি তেওঁৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্ভৰ কৰে, তেন্তে আপোনাৰ জীৱনৰ সকলো দিনত মঙ্গল আৰু দয়াই আপোনাক অনুসৰণ কৰিব.

দ্বিতীয়তে, যিসকলে তেওঁৰ ইচ্ছাৰ বশৱৰ্তী হয় আৰু তেওঁক আজ্ঞাকাৰীভাৱে অনুসৰণ কৰে, তেওঁলোকক প্ৰভুৱে এনে অনুগ্ৰহ প্ৰদান কৰে. এনেধৰণৰ বশৱৰ্তী আৰু আজ্ঞাকাৰীতাৰ এক মহান উদাহৰণ অব্ৰাহাম. তেওঁ নিজৰ জাতি আৰু নিজৰ লোকসকলক এৰি, সম্পূৰ্ণ আজ্ঞা পালন কৰি, ঈশ্বৰে তেওঁক দেখুওৱা ঠাইলৈ গুচি গ’ল. সেইবাবেই অব্ৰাহামৰ সমগ্ৰ জীৱনক অনুগ্ৰহে আগুৰি ধৰিছিল. অব্ৰাহামৰ জীৱনত ঈশ্বৰৰ চিৰস্থায়ী অনুগ্ৰহৰ সাক্ষী হোৱা তেওঁৰ দাস এলিয়েজৰে আনন্দিত হৈ ক’লে: “তেওঁ ক’লে “মোৰ প্রভু অব্ৰাহামৰ ঈশ্বৰ যিহোৱা ধন্য; মোৰ প্ৰভুৰ প্রতি তেওঁ বিশ্বস্ততা আৰু বিশ্বাসযোগ্যতা এতিয়ালৈ ত্যাগ কৰা নাই. এইদৰে মোক যিহোৱাই স্পষ্টভাৱে বাট দেখুৱাই মোৰ প্রভুৰ আত্মীয়ৰ ঘৰলৈ লৈ আনিলে.”(আদিপুস্তক ২৪:২৭).

তৃতীয়তে, যিসকল ধাৰ্মিক আৰু যিসকলে ঈশ্বৰৰ লগত চলিব, তেওঁলোকক ঈশ্বৰে তেওঁৰ কৃপা প্ৰদান কৰিব. নোহৰ দিনত গোটেই জগতখন পাপত ডুব গৈছিল. কিন্তু কেৱল নোহে ঈশ্বৰৰ দৃষ্টিত অনুগ্ৰহ পোৱাৰ ৰহস্য কি? (আদিপুস্তক ৬:৮). কাৰণ এজন ন্যায়পৰায়ণ মানুহ আছিল, নিজৰ প্ৰজন্মৰ মাজত নিখুঁত. আৰু তেওঁ ঈশ্বৰৰ লগত চলিছিল (আদিপুস্তক ৬:৯). ঈশ্বৰৰ সন্তানসকল, যদিও সমগ্ৰ জগতখন পাপ আৰু অধৰ্মত ডুব গৈছে, যেতিয়া তোমালোকে ধাৰ্মিকতাৰে, ঈশ্বৰৰ দৃষ্টিত চলিব, তেতিয়া অনুগ্ৰহে সঁচাকৈয়ে তোমালোকক আগুৰি ধৰিব.

অধিক ধ্যান-ধাৰণৰ বাবে পদ: “কিয়নো পৃথিৱীৰ পৰা আকাশ-মণ্ডল যিমান ওখ, তেওঁলৈ ভয় ৰাখোঁতাসকলৰ প্রতি তেওঁৰ দয়াও সিমান মহৎ.” (গীতমালা ১০৩:১১).