जून 03 –संपूर्ण अंतःकरणाने!

“इस्राएलच्या त्या अधिपतींबरोबर माझे मन आहे, ज्यांनी लोकांसह स्वेच्छेने स्वतःला अर्पण केले.” (शास्ते ५:९)

इस्राएलची न्यायाधीश दबोरा हिला संपूर्ण अंतःकरणाने समर्पणाची इच्छा होती. इस्राएलचे पुढारी दबोरासोबत युद्धात उभे राहण्यासाठी स्वेच्छेने पुढे आले. त्यांनी प्रभूच्या कार्यासाठी एकदिलाने एकत्र येऊन लढा दिला आणि विजय मिळवला. त्यामुळे प्रभूचे नाव गौरवले गेले. दबोराचे हृदय आनंदाने भरून गेले आणि तिने प्रभूची स्तुती करण्यास सुरुवात केली.

कुटुंबातील मुले आपल्या आई-वडिलांसोबत पूर्ण मनाने उभी राहतात, यापेक्षा मोठा आशीर्वाद दुसरा कोणता असू शकतो? तसेच सून, जावई आणि नातवंडे एकोप्याने राहतात, तेव्हा घरात मोठे सौख्य निर्माण होते. विशेषतः संकट, दुःख आणि कठीण प्रसंगांच्या काळात घरातील सर्वजण एकदिलाने उभे राहिले, तर त्यातून आनंद आणि विजय दोन्ही मिळतात.

संपूर्ण अंतःकरणाने राहणे म्हणजे पूर्ण मनाने आणि स्वेच्छेने सेवा करणे होय. काही लोक प्रभूचे अनुसरण केवळ वरवर करतात. काही कर्तव्य म्हणून किंवा मजबुरीने करतात. काहीजण केवळ आशीर्वाद आणि वैयक्तिक लाभासाठी त्याचा शोध घेतात. पण काही लोक प्रभूवर खरे प्रेम करतात आणि त्याचे संपूर्ण अंतःकरणाने अनुसरण करतात.

जेव्हा प्रभूला निवासमंडप बांधायचा होता, तेव्हा त्याने मोशेला सांगितले:

“ज्याचे मन त्याला स्वेच्छेने प्रवृत्त करील, त्याच्याकडून माझ्यासाठी अर्पण घ्या.” (निर्गम २५:२)

या आज्ञेनुसार, स्त्री-पुरुषांनी आनंदाने आपले दागिने आणि संपत्ती अर्पण केली (निर्गम ३५:२२, २९). जेथे संपूर्ण अंतःकरण असते, तेथे एकता येते. आणि जेथे एकता असते, तेथे पुनरुज्जीवन निश्चित येते.

कोणत्याही आशीर्वादित संस्था, सेवाकार्य किंवा संघटनेची खरी ताकद तिच्या मनापासून सेवा करणाऱ्या कार्यकर्त्यांमध्ये असते. ते केवळ संस्थेसाठी काम करत नाहीत; ते प्रभूसाठी परिश्रम करतात. म्हणूनच प्रेषित पौल म्हणतो:

“तुम्ही जे काही करता ते मनापासून करा, जणू प्रभूसाठी करता आहात, मनुष्यासाठी नव्हे.” (कलस्सैकर ३:२३)

फिलेमोनाला लिहिताना पौल म्हणतो की, चांगले कार्य बळजबरीने नव्हे तर स्वेच्छेने केले पाहिजे (फिलेमोन १:१४). प्रभूला संपूर्ण अंतःकरणाची सेवा प्रिय आहे.

जसे तुम्ही इतरांनी तुमच्यासोबत पूर्ण मनाने उभे राहावे अशी अपेक्षा करता, तसेच तुम्हीही प्रभूसोबत पूर्ण मनाने उभे राहा. त्याच्या सुवार्तेच्या सेवेसाठी आनंदाने आणि उदारपणे द्या. प्रार्थनेत आनंदाने त्याच्या चरणी बसा. त्याचे वचन भुकेल्या आणि प्रामाणिक मनाने वाचा. त्याची मनापासून स्तुती व उपासना करा. त्याच्यावरील तुमचे प्रेम मुक्तपणे आणि पूर्णपणे व्यक्त करा.

पुढील ध्यानासाठी वचन: “तुझ्या सामर्थ्याच्या दिवशी तुझे लोक स्वेच्छेने स्वतःला अर्पण करतील; पवित्रतेच्या शोभेत…” (स्तोत्रसंहिता ११०:३)